Ik heb een buurvrouw die… of een ik heb buurjongetje dat… is het begin van een zin die je me vaak kan horen zeggen als ik aan mensen van buiten CW iets over mijn leven vertel. Klinkt dat voor jou misschien ook herkenbaar? Die buurvrouw of –jongen is niet alleen de persoon die naast me of tegenover me woont, maar het zijn al de mensen in al de huizen van CW.
Je kan hier op een mooie dag de deur uit lopen met een kop koffie, thee of een glas bier even op het plein
tussen het groen op een bankje ploffen en gewoon zien wie er komt. Bijna altijd borrelen er dan interessante gesprekken op, zoals toen ik hier nog maar net woonde na het werk, voor de cwakel, met Jorinde en Liceth over Zuid-Amerika praten, dat kwam in m'n oude buurt never nooit voor.
CW is voor mij regelmatig mensen aan je deur hebben, bij veel mensen komen. Spontaan een zakje met lekkers aan de klink van m'n voordeur vinden… altijd anoniem, maar ik kan wel raden van wie (dank gulle gever!) Spontaan geklop ook op m'n voor of achterdeur voor bemoediging en belangstelling of dringend gewenste hulp. Voor een lekkere kop koffie met een nieuw gebakrecept of chocola dat er altijd "toevallig" wel is. Ik zal dat nooit vergeten.Samen soep eten is het ook, samen snoeien, samen mopperen, vergaderen, drinken, zorgen voor de spullen, poetsen, samen koken, samen cultuur snuiven op een "Ommetje Arnhem" of met z'n allen uitgestrekt in de Cwakel liggen luisteren naar klankschalen. Je trots opzij zetten betekent het soms evengoed. Het is wonen voor gevorderden.
Anno 2010 is er ook "samen emailen"…niet echt samen dus. Het betekent dat je middenin een willekeurige nacht een hele groep kan toespreken. Je kan al voor het ontbijt heel CW verwittigen over de volgende ALV over twee weken op maandag. Geweldig allemaal... in sommige gevallen. Email hoort er bij nu, maar het is als het leven zelf met yin en yang: het vergemakkelijkt contacten leggen en het holt dat meteen ook weer uit.
Bijzondere mensen zijn het bovendien die CW-ers. Er is een dubieuze buurman die gedichten vanaf 1 cent verkoopt. Een man die fier bovenop de Waalbrug ging staan om z'n kinderen weer te mogen zien. Iemand verbouwt kruiden voor de hele buurt. Het zijn kunstenaars en kunstenaressen …en het barst er van de leraren!
Naast boeiende mensen en gepreksonderwerpen vind ik hier lekker, maar meer nog interessant eten: perenchutney, gierst, wasabipasta, geklaarde boter, gummus, sprouty, pompoensoep, dadeltaart of vliebessenjam. Nooit zal ik bijvoorbeeld ook vergeten dat ik bij Frits en Cisca een hele vis te eten kreeg. Alleen het leven was eruit, maar verder zat alles er nog aan, inclusief een geweldige eerlijke smaak. Veel hoor je over wat er leeft op CW. De buurt leeft dus voor je. Al tijden zie ik "Hoera het is een jongen" staan als ik naar buiten kijk. Welkom Quirijn! Het is de kunst de vele kleine dingen te waarderen. Vaak wil men wel iets van je, moet er wat gedaan worden. Klinkt ook dat misschien voor jou herkenbaar uit heden of verleden? Het is ook wel eens teveel, maar je bent er, dát is waardevol. Er is immers altijd wel een glimlach voor je op het plein en er is respect als je even ongestoord wil zijn.
van Jan-Willem
