een CW-herinnering

Ludieke opening smoestuin op zondag 21 augustus 2005

Anton kwam bij mij langs met het volgende idee. 
Renald had inmiddels mooie paden en een half rondlopend terras

aangelegd in de smoestuin. Het leek hem leuk om de smoestuin te gaan openen met een optocht van de kinderen. In eerste instantie zag ik het helemaal niet zitten en ging hiermee naar Annemiek van Veldhuizen toe. Ja, zei Annemiek een optocht met kinderen, dat gaan we doen. En zo is het ook gegaan. We vroegen aan alle kinderen of ze een slaginstrument mee wilden nemen: zoals een pan met pollepel enz. We hebben in optocht met uiteraard veel kabaal een rondje om het CW-plein gelopen en eindigden voor de ingang van de smoestuin. Daar stond Wim en hield een echte speech. Vervolgens heeft Anton met een heggenschaar het lint doorgeknipt. Daarna zijn we allemaal de smoestuin ingegaan en hebben een echt smoestuinlied gezongen. En voor de zanglustigen onder ons "I like the flowers" in canon. Er waren heel wat cakes en taarten gebakken. Door o.a. Christien, want die kan dat heel goed. Na gesmul van al dit lekkers heeft Bernd een van zijn gedichten "Godsamme, wat au ik van jou" vanaf het dak van de fietsenberging voorgedragen.

Cisca  

Zomer 2005 Grande Opening Smoestuin

“Ik heb wat voor je! “

Er wonen allemaal biezondere mensen in CW, maar één man is wel heel
bijzonder. Anton is zijn naam. Deze man maakt de heerlijkste soep die
er bestaat. Of er nou een tuindag is of een rondleiding, hij zorgt voor
een pan gezonde en lekkere soep. Bereid met een hart vol liefde en de
grootste toewijding. Dat proef je!

Nieuwe bewoners kunnen er op rekenen dat Anton langs komt met een
aardigheidje. Maar ook mensen die hier al langer wonen. Ik vermoed dat
er niemand in dit project woont die hij nog nooit verrast heeft met iets
lekkers.

Als Anton van de markt terugkomt is zijn rollator doorgaans vol geladen
met allemaal lekkere verse spullen. Wie hij maar tegenkomt laat hij er van
meesmullen. Pruimen, radijsjes, aardbeien. En het is allemaal gezond wat
hij bij zich heeft.

Maar ook "voedsel voor de geest" brengt hij langs bij wie het maar wil
hebben. Zo deelde hij op een dag kopieën uit met de tekst van het "Ik hou
van mij" van Harry Jekkers. Menig CW-er zal krante-artikelen van hem
hebben gekregen. "Svp retour Anton", staat er meestal op". Dat laatste
schiet er bij menigeen weleens bij in, vermoed ik zo.

Zijn levenswijsheden vertelt Anton aan ieder die het horen wil. "Ga eens
achteraan in de langste rij staan bij Albert Hein ", zei hij op een dag.
Oeps, dat vind ik wel veel gevraagd. "We moeten onthaasten en meer om
ons heen kijken" is wat Anton ons voorleeft.

Afgelopen winter kwam ik Anton 's morgens vroeg tegen op het
parkeerterrein. Al van ver riep hij me toe "ik heb wat voor je!" Vetbollen
voor de vogels dit keer. Dankbaar nam ik de bollen in ontvangst en reed
vervolgens naar m'n werk. Gelukkig hadden we een strenge winter, zodat
de vogeltjes er nog volop van konden smullen toen ik de vetbollen drie
weken later onder de autostoel vond..

Op de foto zit Anton bij mij achter in de tuin bij de vijver. De waterlelie
staat voor het eerst in bloei. Gekocht bij de Aldi twee zomers daarvoor.
Wie de waterlelie voor me meebracht moge duidelijk zijn.

 

MvW

Is hier dan niemand de baas?

Het plein is typisch CW en van ons allemaal.
Sommigen van ons zie je er dagelijks zodra het zonnetje schijnt.
Anderen lopen er alleen maar overheen met de blik op - snel naar m'n
werk of waarheen dan ook- (ik bijvoorbeeld)

Er zijn in de loop van de jaren allemaal pleinregels opgesteld.
Zo mogen we onze auto's er niet parkeren en ook niet voetballen boven
een bepaalde leeftijd. Met geluid maken moeten we voorzichtig zijn na
een bepaalde tijd 's avonds.


Vanuit mijn keukenraam is het een lust voor het oog om de spelende
kinderen op het plein te zien met elkaar.














Zo ook de poezen. Een onbekend aantal poezen is in de loop van de tijd
bij ons komen wonen. Tot een aantal jaren terug was Moosje – de kat van
Hermie- heer en meester over het plein. Er kwamen echter nieuwe katers
met meer testeron dan Moosje nog produceerde. Langzaam werd Moosje
minder zichtbaar.

Op de foto zie je één van de jongste bewoners van CW, cq. het plein.
Een echte Siamees! En denk maar niet dat je zo wegkomt met die auto..

MvW

Chillen bij de buurvrouw

Van alle tijden:
relaxte katten chillen bij de buurvrouw.

Hoop dat jullie een leuke avond hebben! 

Woon zelf hier ongeveer 5 jaar en 
maakte meteen ook het 25 jarig bestaan mee,

maar kan er nu niet bij zijn.

Groetjes, Rona

het Renaldsepad

In al de jaren dat ik hier woon heb ik niemand zo veel fysieke
arbeid voor ons project zien verzetten als Renald.
Kruiwagens vol zand en tegels verplaatsen naar de smoestuin.
Stevige sloten zetten op de klusterhokken. Stevig snoeiwerk
verrichten. Houten kribben –gevuld met hooi- in elkaar
timmeren voor het tuingereedschap. Renald doet het allemaal.
Vorig jaar heeft hij een klein paadje aangelegd waardoor Manon
met minder stappen in de Cwakel kan komen.
Dit is zo'n mooi pad geworden dat het de naam van de
aanlegger verdiend!

MvW

De boom die maar geen vrucht droeg.

Toen CW haar 25 jarig jubileum vierde wilden wij dit markeren door een boom te planten in de moestuin.

Een perenboom. Een klein boompje nog.

In het najaar zochten we een plekje waar die kon overwinteren.

Waar z'n kluit goed beschermd werd door moeder aarde.

Zodat hij de vorst van koning Winter kon overleven.

Toen het voorjaar werd gingen er stemmen op dat de boom daar niet goed stond. Hij moest een andere plek hebben, want de tuin werd gereorganiseerd.

Met zorg en kunde werd de boom van z'n plek gehaald. Een paar meter verderop was een kuil gegraven waar de perenboom beter tot z'n recht zou komen.

Een jaar later was er weer een andere tuingroep. Er werd bedacht dat de moestuin Smoestuin zou worden. Biologisch groente telen met de uitlaatgassen van het parkeerterrein zal nooit echt biologisch worden..

Er werd een groot grasveld aangelegd en een mooi tegelpad gelegd door de CW tegelzetter. En, bedacht de tuingroep in haar wijsheid: "die perenboom staat daar niet goed." 

Met evenveel zorg en kunde als de vorige keer werd de kluit voorzichtig uit de grond gehaald. Dit keer bedacht iemand om een berg zand tegen de schuur te kiepen en daar bovenop de perenboom te planten.

En aldus geschiedde.

Inmiddels bestaat CW 30 jaar en ik ontdekte in het voorjaar dat de perenboom weer een nieuw plekje heeft. Er zat ook een beetje bloesem aan. Te pril echter om er een stevige peer aan te laten groeien.

Deze kleine perenboom heeft maar één droom, fluisterde die me onlangs toe.. "Laat me alsjeblieft op dit plekje staan! Haal me nooit meer weg!

Misschien geef ik dan wel 40 peren bij jullie volgende jubileum…"

MvW