CW-sferen

Ik heb een buurvrouw die… of een ik heb buurjongetje dat… is het begin van een zin die je me vaak kan horen zeggen als ik aan mensen van buiten CW iets over mijn leven vertel. Klinkt dat voor jou misschien ook herkenbaar? Die buurvrouw of –jongen is niet alleen de persoon die naast me of tegenover me woont, maar het zijn al de mensen in al de huizen van CW.

Je kan hier op een mooie dag de deur uit lopen met een kop koffie, thee of een glas bier even op het plein

tussen het groen op een bankje ploffen en gewoon zien wie er komt. Bijna altijd borrelen er dan interessante gesprekken op, zoals toen ik hier nog maar net woonde na het werk, voor de cwakel, met Jorinde en Liceth over Zuid-Amerika praten, dat kwam in m'n oude buurt never nooit voor.

CW is voor mij regelmatig mensen aan je deur hebben, bij veel mensen komen. Spontaan een zakje met lekkers aan de klink van m'n voordeur vinden… altijd anoniem, maar ik kan wel raden van wie (dank gulle gever!) Spontaan geklop ook op m'n voor of achterdeur voor bemoediging en belangstelling of dringend gewenste hulp. Voor een lekkere kop koffie met een nieuw gebakrecept of chocola dat er altijd "toevallig" wel is. Ik zal dat nooit vergeten.

Samen soep eten is het ook, samen snoeien, samen mopperen, vergaderen, drinken, zorgen voor de spullen, poetsen, samen koken, samen cultuur snuiven op een "Ommetje Arnhem" of met z'n allen uitgestrekt in de Cwakel liggen luisteren naar klankschalen. Je trots opzij zetten betekent het soms evengoed. Het is wonen voor gevorderden.

Anno 2010 is er ook "samen emailen"…niet echt samen dus. Het betekent dat je middenin een willekeurige nacht een hele groep kan toespreken. Je kan al voor het ontbijt heel CW verwittigen over de volgende ALV over twee weken op maandag. Geweldig allemaal...  in sommige gevallen. Email hoort er bij nu, maar het is als het leven zelf met yin en yang: het vergemakkelijkt contacten leggen en het holt dat meteen ook weer uit.

Bijzondere mensen zijn het bovendien die CW-ers.  Er is een dubieuze buurman die gedichten vanaf 1 cent verkoopt. Een man die fier bovenop de Waalbrug ging staan om z'n kinderen weer te mogen zien. Iemand verbouwt kruiden voor de hele buurt. Het zijn kunstenaars en kunstenaressen …en het barst er van de leraren!

Naast boeiende mensen en gepreksonderwerpen vind ik hier lekker, maar meer nog interessant eten: perenchutney, gierst, wasabipasta, geklaarde boter, gummus, sprouty, pompoensoep, dadeltaart of vliebessenjam. Nooit zal ik bijvoorbeeld ook vergeten dat ik bij Frits en Cisca een hele vis te eten kreeg. Alleen het leven was eruit, maar verder zat alles er nog aan, inclusief een geweldige eerlijke smaak.

Veel hoor je over wat er leeft op CW. De buurt leeft dus voor je. Al tijden zie ik "Hoera het is een jongen" staan als ik naar buiten kijk. Welkom Quirijn! Het is de kunst de vele kleine dingen te waarderen. Vaak wil men wel iets van je, moet er wat gedaan worden. Klinkt ook dat misschien voor jou herkenbaar uit heden of verleden? Het is ook wel eens teveel, maar je bent er, dát is waardevol. Er is immers altijd wel een glimlach voor je op het plein en er is respect als je even ongestoord wil zijn.

van Jan-Willem

een CW-herinnering

Ludieke opening smoestuin op zondag 21 augustus 2005

Anton kwam bij mij langs met het volgende idee. 
Renald had inmiddels mooie paden en een half rondlopend terras

aangelegd in de smoestuin. Het leek hem leuk om de smoestuin te gaan openen met een optocht van de kinderen. In eerste instantie zag ik het helemaal niet zitten en ging hiermee naar Annemiek van Veldhuizen toe. Ja, zei Annemiek een optocht met kinderen, dat gaan we doen. En zo is het ook gegaan. We vroegen aan alle kinderen of ze een slaginstrument mee wilden nemen: zoals een pan met pollepel enz. We hebben in optocht met uiteraard veel kabaal een rondje om het CW-plein gelopen en eindigden voor de ingang van de smoestuin. Daar stond Wim en hield een echte speech. Vervolgens heeft Anton met een heggenschaar het lint doorgeknipt. Daarna zijn we allemaal de smoestuin ingegaan en hebben een echt smoestuinlied gezongen. En voor de zanglustigen onder ons "I like the flowers" in canon. Er waren heel wat cakes en taarten gebakken. Door o.a. Christien, want die kan dat heel goed. Na gesmul van al dit lekkers heeft Bernd een van zijn gedichten "Godsamme, wat au ik van jou" vanaf het dak van de fietsenberging voorgedragen.

Cisca  

Zomer 2005 Grande Opening Smoestuin

“Ik heb wat voor je! “

Er wonen allemaal biezondere mensen in CW, maar één man is wel heel
bijzonder. Anton is zijn naam. Deze man maakt de heerlijkste soep die
er bestaat. Of er nou een tuindag is of een rondleiding, hij zorgt voor
een pan gezonde en lekkere soep. Bereid met een hart vol liefde en de
grootste toewijding. Dat proef je!

Nieuwe bewoners kunnen er op rekenen dat Anton langs komt met een
aardigheidje. Maar ook mensen die hier al langer wonen. Ik vermoed dat
er niemand in dit project woont die hij nog nooit verrast heeft met iets
lekkers.

Als Anton van de markt terugkomt is zijn rollator doorgaans vol geladen
met allemaal lekkere verse spullen. Wie hij maar tegenkomt laat hij er van
meesmullen. Pruimen, radijsjes, aardbeien. En het is allemaal gezond wat
hij bij zich heeft.

Maar ook "voedsel voor de geest" brengt hij langs bij wie het maar wil
hebben. Zo deelde hij op een dag kopieën uit met de tekst van het "Ik hou
van mij" van Harry Jekkers. Menig CW-er zal krante-artikelen van hem
hebben gekregen. "Svp retour Anton", staat er meestal op". Dat laatste
schiet er bij menigeen weleens bij in, vermoed ik zo.

Zijn levenswijsheden vertelt Anton aan ieder die het horen wil. "Ga eens
achteraan in de langste rij staan bij Albert Hein ", zei hij op een dag.
Oeps, dat vind ik wel veel gevraagd. "We moeten onthaasten en meer om
ons heen kijken" is wat Anton ons voorleeft.

Afgelopen winter kwam ik Anton 's morgens vroeg tegen op het
parkeerterrein. Al van ver riep hij me toe "ik heb wat voor je!" Vetbollen
voor de vogels dit keer. Dankbaar nam ik de bollen in ontvangst en reed
vervolgens naar m'n werk. Gelukkig hadden we een strenge winter, zodat
de vogeltjes er nog volop van konden smullen toen ik de vetbollen drie
weken later onder de autostoel vond..

Op de foto zit Anton bij mij achter in de tuin bij de vijver. De waterlelie
staat voor het eerst in bloei. Gekocht bij de Aldi twee zomers daarvoor.
Wie de waterlelie voor me meebracht moge duidelijk zijn.

 

MvW

Is hier dan niemand de baas?

Het plein is typisch CW en van ons allemaal.
Sommigen van ons zie je er dagelijks zodra het zonnetje schijnt.
Anderen lopen er alleen maar overheen met de blik op - snel naar m'n
werk of waarheen dan ook- (ik bijvoorbeeld)

Er zijn in de loop van de jaren allemaal pleinregels opgesteld.
Zo mogen we onze auto's er niet parkeren en ook niet voetballen boven
een bepaalde leeftijd. Met geluid maken moeten we voorzichtig zijn na
een bepaalde tijd 's avonds.


Vanuit mijn keukenraam is het een lust voor het oog om de spelende
kinderen op het plein te zien met elkaar.














Zo ook de poezen. Een onbekend aantal poezen is in de loop van de tijd
bij ons komen wonen. Tot een aantal jaren terug was Moosje – de kat van
Hermie- heer en meester over het plein. Er kwamen echter nieuwe katers
met meer testeron dan Moosje nog produceerde. Langzaam werd Moosje
minder zichtbaar.

Op de foto zie je één van de jongste bewoners van CW, cq. het plein.
Een echte Siamees! En denk maar niet dat je zo wegkomt met die auto..

MvW

Chillen bij de buurvrouw

Van alle tijden:
relaxte katten chillen bij de buurvrouw.

Hoop dat jullie een leuke avond hebben! 

Woon zelf hier ongeveer 5 jaar en 
maakte meteen ook het 25 jarig bestaan mee,

maar kan er nu niet bij zijn.

Groetjes, Rona

het Renaldsepad

In al de jaren dat ik hier woon heb ik niemand zo veel fysieke
arbeid voor ons project zien verzetten als Renald.
Kruiwagens vol zand en tegels verplaatsen naar de smoestuin.
Stevige sloten zetten op de klusterhokken. Stevig snoeiwerk
verrichten. Houten kribben –gevuld met hooi- in elkaar
timmeren voor het tuingereedschap. Renald doet het allemaal.
Vorig jaar heeft hij een klein paadje aangelegd waardoor Manon
met minder stappen in de Cwakel kan komen.
Dit is zo'n mooi pad geworden dat het de naam van de
aanlegger verdiend!

MvW