Welkom junioren en senioren

CW is al 30!

Lieve bezoeker,

Dank dat je wat in het blog hebt gezet.
We maken hier als alles compleet is een mooi
CWAnekdote e-boek vol hilaria van.

Als je je anekdote of verhaal op het
jubileumfeest aan ons wilt voorlezen of vertellen,
graag!



Tot ziens op 23 oktober in de CWAkel ☼

mijn leven in centraal wonen gedurende 10 jaar

Lieve medebewoners,

Eigenlijk leven we in een klein paradijsje al beseffen we dat vaak niet. Mijn medebewoners hebben al over dat paradijsje geschreven en dat is goed want CW is een leuke manier om samen iets voor de ander en jezelf te betekenen. Maar het kan ook soms beter,zonder er therapie van te maken,want men ontziet elkaar soms teveel  en dan is CW kut. Er zijn niet zoveel mensen in CW die echt doorvragen bijv.:heb je vandaag een leuke of slechte dag gehad, hoe was het op je werk en je ziet er goed of niet zo goed uit,gevoelens worden schaars geuit vind ik. Wat is er mis mee om met je gevoel meer te doen buiten het goedenmorgen-middag of avond te zeggen.Vraag eens aan een medebewoner of hij of zij van plan is tot zijn 67e jaar bij zijn baas te blijven, wat weerhoudt hem of haar om te veranderen, allemaal toch interessant om te horen, interessanter dan de Gelderlander te lezen. Mijn medebewoners zijn zeker wel hartelijke mensen en hebben zeker gevoel,al doen ze er te weinig mee. Over ca.anderhalf jaar is onze onvolprezen Jan Willem een goede afgestudeerde docent van de Pabo, ik heb vele gesprekken met hem gevoerd over de huidige toestand van ons onderwijs in Nederland en vele volkskranten over het onderwijs zijn door zijn brievenbus geduwd.Ik mis op C.W. vaak de hartelijkheid, en als die er niet is dan kan je net zo goed buiten CW wonen.
Wie durft er hardop over zichzelf te zeggen dat hij of zij gevoelig of supergevoelig is, ik durf dat nu al heeft me dat 10 jaar met valse schaamte gekost om dat te zeggen,begrijp me a.u.b. goed ik ben niet beter of slechter dan een ander. Er wonen nu medebewoners op CW waar het niet zo goed mee gaat, wie doet er iets aan, al kunnen de bewuste personen er zelf ook het nodige aan doen vanzelfsprekend. Mede dank zij CW, niet alleen natuurlijk durf ik het bovenstaande te schrijven want het is geen 30 jaar feestvieren geweest!         
Mijn militaire vader (beroepsmilitair) schreef op een briefje aan onze huisarts onderaan, uw dienstwillige dienaar Marinus van Dijl, vanzelfsprekend met de hoed in de hand. De onderdanigheid zweefde door de kamer. Met bovenstaand stuk reken ik daar voorgoed mee af.

ANTON VAN DIJL

CW-sferen

Ik heb een buurvrouw die… of een ik heb buurjongetje dat… is het begin van een zin die je me vaak kan horen zeggen als ik aan mensen van buiten CW iets over mijn leven vertel. Klinkt dat voor jou misschien ook herkenbaar? Die buurvrouw of –jongen is niet alleen de persoon die naast me of tegenover me woont, maar het zijn al de mensen in al de huizen van CW.

Je kan hier op een mooie dag de deur uit lopen met een kop koffie, thee of een glas bier even op het plein

tussen het groen op een bankje ploffen en gewoon zien wie er komt. Bijna altijd borrelen er dan interessante gesprekken op, zoals toen ik hier nog maar net woonde na het werk, voor de cwakel, met Jorinde en Liceth over Zuid-Amerika praten, dat kwam in m'n oude buurt never nooit voor.

CW is voor mij regelmatig mensen aan je deur hebben, bij veel mensen komen. Spontaan een zakje met lekkers aan de klink van m'n voordeur vinden… altijd anoniem, maar ik kan wel raden van wie (dank gulle gever!) Spontaan geklop ook op m'n voor of achterdeur voor bemoediging en belangstelling of dringend gewenste hulp. Voor een lekkere kop koffie met een nieuw gebakrecept of chocola dat er altijd "toevallig" wel is. Ik zal dat nooit vergeten.

Samen soep eten is het ook, samen snoeien, samen mopperen, vergaderen, drinken, zorgen voor de spullen, poetsen, samen koken, samen cultuur snuiven op een "Ommetje Arnhem" of met z'n allen uitgestrekt in de Cwakel liggen luisteren naar klankschalen. Je trots opzij zetten betekent het soms evengoed. Het is wonen voor gevorderden.

Anno 2010 is er ook "samen emailen"…niet echt samen dus. Het betekent dat je middenin een willekeurige nacht een hele groep kan toespreken. Je kan al voor het ontbijt heel CW verwittigen over de volgende ALV over twee weken op maandag. Geweldig allemaal...  in sommige gevallen. Email hoort er bij nu, maar het is als het leven zelf met yin en yang: het vergemakkelijkt contacten leggen en het holt dat meteen ook weer uit.

Bijzondere mensen zijn het bovendien die CW-ers.  Er is een dubieuze buurman die gedichten vanaf 1 cent verkoopt. Een man die fier bovenop de Waalbrug ging staan om z'n kinderen weer te mogen zien. Iemand verbouwt kruiden voor de hele buurt. Het zijn kunstenaars en kunstenaressen …en het barst er van de leraren!

Naast boeiende mensen en gepreksonderwerpen vind ik hier lekker, maar meer nog interessant eten: perenchutney, gierst, wasabipasta, geklaarde boter, gummus, sprouty, pompoensoep, dadeltaart of vliebessenjam. Nooit zal ik bijvoorbeeld ook vergeten dat ik bij Frits en Cisca een hele vis te eten kreeg. Alleen het leven was eruit, maar verder zat alles er nog aan, inclusief een geweldige eerlijke smaak.

Veel hoor je over wat er leeft op CW. De buurt leeft dus voor je. Al tijden zie ik "Hoera het is een jongen" staan als ik naar buiten kijk. Welkom Quirijn! Het is de kunst de vele kleine dingen te waarderen. Vaak wil men wel iets van je, moet er wat gedaan worden. Klinkt ook dat misschien voor jou herkenbaar uit heden of verleden? Het is ook wel eens teveel, maar je bent er, dát is waardevol. Er is immers altijd wel een glimlach voor je op het plein en er is respect als je even ongestoord wil zijn.

van Jan-Willem

een CW-herinnering

Ludieke opening smoestuin op zondag 21 augustus 2005

Anton kwam bij mij langs met het volgende idee. 
Renald had inmiddels mooie paden en een half rondlopend terras

aangelegd in de smoestuin. Het leek hem leuk om de smoestuin te gaan openen met een optocht van de kinderen. In eerste instantie zag ik het helemaal niet zitten en ging hiermee naar Annemiek van Veldhuizen toe. Ja, zei Annemiek een optocht met kinderen, dat gaan we doen. En zo is het ook gegaan. We vroegen aan alle kinderen of ze een slaginstrument mee wilden nemen: zoals een pan met pollepel enz. We hebben in optocht met uiteraard veel kabaal een rondje om het CW-plein gelopen en eindigden voor de ingang van de smoestuin. Daar stond Wim en hield een echte speech. Vervolgens heeft Anton met een heggenschaar het lint doorgeknipt. Daarna zijn we allemaal de smoestuin ingegaan en hebben een echt smoestuinlied gezongen. En voor de zanglustigen onder ons "I like the flowers" in canon. Er waren heel wat cakes en taarten gebakken. Door o.a. Christien, want die kan dat heel goed. Na gesmul van al dit lekkers heeft Bernd een van zijn gedichten "Godsamme, wat au ik van jou" vanaf het dak van de fietsenberging voorgedragen.

Cisca  

Zomer 2005 Grande Opening Smoestuin

“Ik heb wat voor je! “

Er wonen allemaal biezondere mensen in CW, maar één man is wel heel
bijzonder. Anton is zijn naam. Deze man maakt de heerlijkste soep die
er bestaat. Of er nou een tuindag is of een rondleiding, hij zorgt voor
een pan gezonde en lekkere soep. Bereid met een hart vol liefde en de
grootste toewijding. Dat proef je!

Nieuwe bewoners kunnen er op rekenen dat Anton langs komt met een
aardigheidje. Maar ook mensen die hier al langer wonen. Ik vermoed dat
er niemand in dit project woont die hij nog nooit verrast heeft met iets
lekkers.

Als Anton van de markt terugkomt is zijn rollator doorgaans vol geladen
met allemaal lekkere verse spullen. Wie hij maar tegenkomt laat hij er van
meesmullen. Pruimen, radijsjes, aardbeien. En het is allemaal gezond wat
hij bij zich heeft.

Maar ook "voedsel voor de geest" brengt hij langs bij wie het maar wil
hebben. Zo deelde hij op een dag kopieën uit met de tekst van het "Ik hou
van mij" van Harry Jekkers. Menig CW-er zal krante-artikelen van hem
hebben gekregen. "Svp retour Anton", staat er meestal op". Dat laatste
schiet er bij menigeen weleens bij in, vermoed ik zo.

Zijn levenswijsheden vertelt Anton aan ieder die het horen wil. "Ga eens
achteraan in de langste rij staan bij Albert Hein ", zei hij op een dag.
Oeps, dat vind ik wel veel gevraagd. "We moeten onthaasten en meer om
ons heen kijken" is wat Anton ons voorleeft.

Afgelopen winter kwam ik Anton 's morgens vroeg tegen op het
parkeerterrein. Al van ver riep hij me toe "ik heb wat voor je!" Vetbollen
voor de vogels dit keer. Dankbaar nam ik de bollen in ontvangst en reed
vervolgens naar m'n werk. Gelukkig hadden we een strenge winter, zodat
de vogeltjes er nog volop van konden smullen toen ik de vetbollen drie
weken later onder de autostoel vond..

Op de foto zit Anton bij mij achter in de tuin bij de vijver. De waterlelie
staat voor het eerst in bloei. Gekocht bij de Aldi twee zomers daarvoor.
Wie de waterlelie voor me meebracht moge duidelijk zijn.

 

MvW

Is hier dan niemand de baas?

Het plein is typisch CW en van ons allemaal.
Sommigen van ons zie je er dagelijks zodra het zonnetje schijnt.
Anderen lopen er alleen maar overheen met de blik op - snel naar m'n
werk of waarheen dan ook- (ik bijvoorbeeld)

Er zijn in de loop van de jaren allemaal pleinregels opgesteld.
Zo mogen we onze auto's er niet parkeren en ook niet voetballen boven
een bepaalde leeftijd. Met geluid maken moeten we voorzichtig zijn na
een bepaalde tijd 's avonds.


Vanuit mijn keukenraam is het een lust voor het oog om de spelende
kinderen op het plein te zien met elkaar.














Zo ook de poezen. Een onbekend aantal poezen is in de loop van de tijd
bij ons komen wonen. Tot een aantal jaren terug was Moosje – de kat van
Hermie- heer en meester over het plein. Er kwamen echter nieuwe katers
met meer testeron dan Moosje nog produceerde. Langzaam werd Moosje
minder zichtbaar.

Op de foto zie je één van de jongste bewoners van CW, cq. het plein.
Een echte Siamees! En denk maar niet dat je zo wegkomt met die auto..

MvW

Chillen bij de buurvrouw

Van alle tijden:
relaxte katten chillen bij de buurvrouw.

Hoop dat jullie een leuke avond hebben! 

Woon zelf hier ongeveer 5 jaar en 
maakte meteen ook het 25 jarig bestaan mee,

maar kan er nu niet bij zijn.

Groetjes, Rona

het Renaldsepad

In al de jaren dat ik hier woon heb ik niemand zo veel fysieke
arbeid voor ons project zien verzetten als Renald.
Kruiwagens vol zand en tegels verplaatsen naar de smoestuin.
Stevige sloten zetten op de klusterhokken. Stevig snoeiwerk
verrichten. Houten kribben –gevuld met hooi- in elkaar
timmeren voor het tuingereedschap. Renald doet het allemaal.
Vorig jaar heeft hij een klein paadje aangelegd waardoor Manon
met minder stappen in de Cwakel kan komen.
Dit is zo'n mooi pad geworden dat het de naam van de
aanlegger verdiend!

MvW

De boom die maar geen vrucht droeg.

Toen CW haar 25 jarig jubileum vierde wilden wij dit markeren door een boom te planten in de moestuin.

Een perenboom. Een klein boompje nog.

In het najaar zochten we een plekje waar die kon overwinteren.

Waar z'n kluit goed beschermd werd door moeder aarde.

Zodat hij de vorst van koning Winter kon overleven.

Toen het voorjaar werd gingen er stemmen op dat de boom daar niet goed stond. Hij moest een andere plek hebben, want de tuin werd gereorganiseerd.

Met zorg en kunde werd de boom van z'n plek gehaald. Een paar meter verderop was een kuil gegraven waar de perenboom beter tot z'n recht zou komen.

Een jaar later was er weer een andere tuingroep. Er werd bedacht dat de moestuin Smoestuin zou worden. Biologisch groente telen met de uitlaatgassen van het parkeerterrein zal nooit echt biologisch worden..

Er werd een groot grasveld aangelegd en een mooi tegelpad gelegd door de CW tegelzetter. En, bedacht de tuingroep in haar wijsheid: "die perenboom staat daar niet goed." 

Met evenveel zorg en kunde als de vorige keer werd de kluit voorzichtig uit de grond gehaald. Dit keer bedacht iemand om een berg zand tegen de schuur te kiepen en daar bovenop de perenboom te planten.

En aldus geschiedde.

Inmiddels bestaat CW 30 jaar en ik ontdekte in het voorjaar dat de perenboom weer een nieuw plekje heeft. Er zat ook een beetje bloesem aan. Te pril echter om er een stevige peer aan te laten groeien.

Deze kleine perenboom heeft maar één droom, fluisterde die me onlangs toe.. "Laat me alsjeblieft op dit plekje staan! Haal me nooit meer weg!

Misschien geef ik dan wel 40 peren bij jullie volgende jubileum…"

MvW

Anekdote voor 23-10-2010

Een herinnering van Hans Harmsen aan Centraal Wonen Arnhem

 

Ik pakte in de fietsenberging van Centraal Wonen Arnhem mijn fiets om boodschappen te gaan doen in het winkelcentrum. Jelle, zoontje van Peter, kwam binnenlopen en vroeg: "Wat ga jij doen?" "Ik ga boodschappen doen." "Mag ik mee?'' "Van mij wel, maar dat moet je eerst aan je vader vragen." Jelle liep weg en kwam kort daarna terug met een zeer verontruste vader. Wat bleek? Jelle was naar zijn vader gelopen en had gezegd: "Een meneer vraagt of ik mee ga." "Welke meneer?" "Ik weet niet hoe hij heet." Waarna Peter schielijk naar de schuur liep om te zien welke onverlaat zijn zoontje mee wilde nemen. Dat was na enige uitleg wel even lachen. En o ja, Jelle mocht toen gewoon met mij mee.

 

Hans Harmsen (van 1987 tot 1996 bij Centraal Wonen Arnhem)

Buikdansen in de cwakel

Buikdans cursus in de cwakel onder leiding van dansers Letty (niet op de
foto)
Boven v.l.n.r. Hermie Treffers, Martine Kramer, Manon, Rosie Mills
Beneden v.l.n.r. naam vergeten, en Beitske Janse


Martine 1.jpg

Verjaardagskoffie bij Martine

Verjaardagskoffie bij Martine voor in de tuin.
V.l.n.r. Tins Pelster, Lydia van Heuvel-van Loon (nu Lydia van Loon)
Lydia die haar armen vergelijkt met Marion, Het leven is toch niet eerlijk,
zij is veel bruiner dan ik


Martine 2.jpg

Tins en Louis @ Martine

Op de foto staan v.l.n.r. Tins Pelster en Louis van de Heuvel. Op de koffie
bij Martine. De poes van Martine wil natuurlijk bij diegene op schoot die
dat het minste op zit te wachten. Bij Tins dus.   

Tins en |Louis op visite bij Martine.
Tins vraagt zich of wat doet die kat
bij mij op schoot!!!

Talenten

Talentenjacht in de cwakel, vl.n.r. Louis van de Heuvel met Martine Kramer, het kinder liedje Met vader en moe naar de Speeltuin toe

Schmiken in de Cwakel

Maskers maken in de cwakel. Op de foto v.l.n.r. Martine Kramer, Fred Beker,
naam vergeten?, Jeroen treffers
Het maskers maken deden we met gips verband dat we nat moesten maken en dan
op het gezicht plakken. Het was een lekker geklieder. Als het gips
enigszins was gedroogd, iedereen gekke bekken trekken om het los te krijgen
van je gezicht.

Hermie Treffers met zoon Jeroen

Martine Kramer en Jeroen Treffers zijn gezamenlijk op een schmink cursus
geweest. Science Fiction figuren schminken.

Schminkcursus van Martine Kramer en Jeroen Treffers,
Clowns gezichten schminken.

CWAkertje

Wouw, ik kan me nog zo veel herrinneren!!
Ik weet bijvoorbeeld nog heel goed dat wij "jongeren" een wekelijks niewsblad begonnen voor alle kids in de buurt. We noemden het Het Cwakertje (geloof ik?) en was in onze ogen een groot succes; die 2 weken dat we een uitgave op konden brengen.
Ik ben al jaren niet meer in de buurt geweest, en ik weet dus ook niet hoe het er nu allemaal uit ziet, maar in de 5 jaar dat ik er met mijn moeder, broertje en zusjes woonden kwam er een (groen) bankje bij, en later wat hekjes om onze scooter vrienden buiten te houden.
Er waren een paar avonden waar wij jongeren onze eigen avond kregen, de BIER groep- babbelen in een rondje. Good times.
Helaas ben ik de beste schrijfster niet, en hebben mijn herrinneringen niet genoeg detail om op te bouwen, maar ik hop dat ik wel iemand raak met mijn kleine lijst van "oh ja!"'s
Jammer dat ik er niet bij ben dit jaar, hopelijk zal er over een paar jaar weer een reunie zijn waar wij Amerikanen wel bij kunnen zijn.

Veel liefs,
Cassandra Christensen
ook groetjes van vriend Chris, zoon Cain en dochter Caira

Roken in de CWAkel

Vele jaren geleden was roken in de Cwakel alleen verboden tijdens de zondagavondse vergaderingen. Daar heb ik, als consequent niet-roker, geleerd wat rokers voor je over hebben als ze besluiten speciaal voor jou niet te roken. Bij het begin van de rondvraag werden shag en vloeitjes klaargelegd in een verlangend toekomstbeeld waarin het paradijs eindelijk weer geopend zou zijn. Nauwelijks had Anje Biewinga (de voorzitter) de hamer laten neerkomen of de lucifers gingen aan en men zoog de lucht naar binnen en de vlam in de sigaret. Eindelijk! De niet-rokers vluchtten naar buiten en in de winter naar huis want al die sigaretten tegelijkertijd, dat was toch niet te harden. Een jaar later kwamen de discussies over roken tijdens de baravond. Na ampel overleg, maar nog niet te vergelijken met de overleggen over de blokverwarming in onze tijd, en natuurlijk met veel meer respect dat toen nog in was, werd besloten dat er om de week bij de baravond gerookt kon worden. De andere week zouden de niet-rokers een baravond organiseren die ook eerder beginnen zou. Een wens, maar meer van de niet-rokers. Waren er geen niet-rokers op een niet-roken-baravond, dan mochten de rokers hun gang gaan. In de praktijk organiseerden de niet-rokers weinig baravonden die bovendien slecht bezocht werden. De niet-rokers-baravonden stierven een stille dood.
Nu in 2010 behoren de rokers, in navolging van de ontwikkeling van maatschappelijke waarden en normen, tot een kleine selecte groep. Zij roken buiten, in de winter onder het balkon van de bewoners boven de Cwakel. Die protesteren bij mijn weten nog niet. Maar dat komt natuurlijk ook nog. Wat zal CW dan nog kunnen verzinnen om de rokers tegemoet te komen in hun aberratie?     -    Frits

~~~~~~~~~~~~~~~~

In de bar van de Cwakel hing een bel. Die was er op verzoek van Ellen (die ooit zware shag had gerookt!) neergehangen. Zij had last van rokers en vond dat die moesten stoppen als zij belde. Zo gezegd, zo gedaan. Maar bij haar eerste bellen werd er onmiddellijk geroepen: "Rondje van zaak." En dat bleef zo. Die bel en Ellen's bezoek waren geen lang leven beschoren. De rokers waren, vond ik, best wel tolerant, maar er waren grenzen......      

Rob Aalders en Marieke Vastenburg

Het evangelie van CW

Lieve (ex-) CWers,

Een paar jaar geleden ging de langverwachte Paasbrunch bijna niet door. Er waren discussies over betrokkenheid en menigeen had het gevoel dat CW niet meer was wat het eerder geweest was. Dat is een klacht van alle tijden. Manon en ik hebben toen op het laatste moment samen de Paasbrunch georganiseerd. Het was fijn en leuk om dat samen te doen, het gevoel het verschil te kunnen maken voor jezelf en hopelijk ook voor anderen. Ik herinner me de katapult die Douwe had gemaakt;de zogenaamde Eibleider J. Daar konden paaseitjes mee worden gelanceerd. Verder hebben we het CWEvangelie voorgedragen. Het is een bewerking van het originele Paasverhaal, maar dan met een knipoog. Het gaat over het overlijden en over de opstanding van CW. Het is een gedicht dat Manon en ik gemaakt hebben en het gaat over de hoop dat CW een nieuwe impuls krijgt en weer tot leven komt. Het is een gedicht geworden over tijdloze typische CW-thema’s zoals, betrokkenheid, het functioneren van CW, rommel in het hobbyhok, de betonboor e.d., maar ook vrolijke onderwerpen als de Blok-aan-ons-been Verwarming ontbreken niet. Een liefdevolle verwijzing naar Sint Antonius met wapperend haar, CW-er ten top kan niet ontbreken en natuurlijk die herinneringen vol nostalgie aan lange warme baravonden met baco’s en haardvuur…

In mijn tijd bij CW (2001-2009) heb ik heel wat afgekibbeld, gemopperd en ben ik bezorgd geweest om CW en betrokkenheid e.d.. Nu ik al ruim een jaar weg ben denk ik daarover: “Jammer!” Nu zie ik meer dan ooit wat een heerlijke plek CW is geweest voor mij. Een veilige haven, een warm bad, veel meer dan een thuis. Verder is het voor mij natuurlijk de plek waar Thirsa heel veilig heeft kunnen opgroeien en heel veel heeft kunnen spelen en de plek waar ik Pieter heb leren kennen en waar ik verliefd op hem ben geworden (op Koens feest J). Ik denk, ook nu nog, vol warmte terug aan CW en wil alle CW-ers toewensen dat zij maar vaak mogen zien wat er WEL is, i.p.v. wat er niet is.

Bij deze voeg ik het CWEvangelie toe en hoop dat jullie er iets in kunnen herkennen en er om kunnen lachen.

 

Groetjes, Jorinde (ook namens Pieter en Thirsa)

 
Het evangelie van CW

Ergens in een land zo Neder

Niet zo ver van de Duitse grens

Leefde de man Chris Wederkeer,

CW voor zijn medemens.

CW was een bijzonder man

Van ruim 25 jaar.

Met een witte jurk, een lief gezicht,

En heel lang hippiehaar.

CW had een wonderlijke kracht

En velen volgden hem.

Hij verrichtte menig wondertje

Met zijn indrukwekkende stem.

Zo veranderde hij op zijn verjaardag

Water in gratis bier.

Dat stemde zijn volgers oud en nieuw

Natuurlijk tot plezier.

Soms dwaalden zijn schapen wel eens af

Op zoek naar groener gras.

Maar met een visit o zo blind

Kreeg hij ze wat terug in de pas.

CW had ook een toegewijde

Profeet markant en trouw;

Anton met wapperend wit haar,

De droom van menig vrouw.

En iedere nieuwe volgeling

Werd door anderen verteld:

"Verwacht nou niet teveel van CW,

anders raak je teleurgesteld."

Maar CW was zo'n bijzonder mens

Dat hij velen voor zich won.

Sommigen kwamen vrijdags samen,

Vaak tot het opgaan van de zon.

Het was dan ook een trieste dag

Dat CW het leven liet.

Zijn volgelingen knielden neer

In hun intens verdriet.

En zij namen zijn lichaam en oliede het

En wikkelden het in een kleed.

Ergens luidde een bel op een plein,

Maar niemand wist wie dat deed.

Zijn volgelingen vroegen elkaar:

"Waar leggen we hem nou neer?"

"In de hobbyruimte," riep er een

"Dat mag sinds kort toch weer?"

CW was inmiddels zo stijf als een plank,

Dus viel hij niet op in dat hok.

De volgers rolden voor de deur

Een verwarming zo zwaar als een blok.

3 dagen later zocht een volgeling een boor

Om te boren al in het beton.

Maar toen ze bij het hobbyhok kwam

Zag zij iets wat echt niet kon.

De blokverwarming was opzij gerold,

De deur stond open wijd,

De doeken lagen op de vloer

En CW's lichaam was kwijt.

De vrouw draaide zich verbijsterd om

Met een openstaande mond.

Ze richtte het woord tot een tuingroep figuur,

Die zwijgend achter haar stond.

Pas toen de tuinman tot haar sprak

Herkende ze CW.

Hij leek te stralen, glimlachte

En gaf haar een boodschap mee:

"Vrees niet want ik ben opgestaan

Al uit de koude dood.

Hier ben ik, stralender dan ooit,

Een redder in de nood.

Geloof in mij, en share the fun,

Wees steeds tot ontmoetingen bereid.

En zie 'k ben met U al de dagen,

Tot aan de voleinding der aardetijd."